W polskiej praktyce położniczej, niepoprawne ułożenie płodu było rychłym wskazaniem do strzyżenia imperialnego. Aktualnie ale uważa się, że w wielu wypadkach poród niefachowo ułożonego dziecka jest całkowicie praktyczny w zwyczajowy sposób.

Odróżnia się kilka rodzajów nieobowiązującego ułożenia płodu. Najczęstsze to ułożenie zadami do dołu z nóżkami zwędzonymi pod brzuszek dziecka całe przewrócenie płodu. Ułożenie dziecka jest podobne do całkowitego przewrócenia, ale w tej pozycji nogi dziecka nie są zwężane jakkolwiek wyprostowane i skierowane w stronę głowy. Nieskończone odwrócenie ma miejsce wtedy, gdy jedna albo obie nóżki dziecka są wyprostowane ku dołowi, i to one jako pierwsze pojawiają się w kanale rodnym. Jeszcze innym stanowiskiem jest pozycja obrócona. Dziecko jest w tej pozycji obrócone bokiem albo buzią ku popieraniom matki, na rezultat czego w przewodzie rodnym pojawiają się najpierw łapce albo ramiona dziecka. Ta ostatnia ranga jest przeciwwskazaniem dla porodu naturalnego, bowiem istnieje tutaj duże ryzyko zawinięcia się kończyn dziecka w przewodzie rodnym i jego zaklinowania.

Drugi etap porodu może otrzymać do 2 godzin u pierworódki panie, jaka jeszcze nie wywoływała i ok. 30 minut u wieloródki. Etap ten jest najbardziej żałosny i niepewny dla matki i dziecka. Często na tym etapie ucztuje się decyzję o strzyżeniu imperialnym, gdy np. dojdzie do zaklinowania dziecka w przewodzie rodnym na rezonans złego ułożenia kończyn, albo gdy się okazuje, że główka dziecka jest większa od średnicy kanału rodnego.